|
Op 2
oktober 2008 om 17:00 uur zal de elfde feestelijke uitreiking van het
Steenbergen Stipendium plaatsvinden, dé prijs voor jonge afgestudeerde
fotografen. Elk jaar bezoekt de jury, deze keer bestaande uit Kim Knoppers
(voorzitter), Marnix Goossens (fotograaf) en Ron Mandos (galeriehouder),
kunstacademies die een aparte richting fotografie hebben. De genomineerden voor dit jaar zijn inmiddels bekend.
shortlist
Voor de vierde keer koos de Steenbergen Stichting ervoor de jury een shortlist
te laten samenstellen en het werk van deze genomineerden te presenteren in een
groepstentoonstelling in het Nederlands Fotomuseum. Dit jaar zijn er door de
jury zes jonge afgestudeerde fotografen gekozen die veel indruk hebben gemaakt.
De uiteindelijke winnaar van deze belangrijkste prijs voor jonge fotografen
ontvangt een bedrag van € 5.000.
publieksprijs
Dit jaar zal het voor het opnieuw mogelijk zijn om zelf uw favoriet te kiezen.
De publiekslieveling zal ook op 2 oktober de publieksprijs, een bedrag van €1000, ontvangen. Bij een
bezoek aan de tentoonstelling kunt u uw stem uitbrengen. Wie stemt dingt mee
naar één van de vijf gratis jaarkaarten voor het Nederlands Fotomuseum.
De genomineerden dit jaar zijn:
De Deense Eva Marie Rødbro (1980)
reisde en werkte twee jaar in Latijns-Amerika.
Ze studeerde in Denemarken, Tsjechië en uiteindelijk aan de Gerrit Rietveld
Academie in Amsterdam.
Eva Rodbro (c)
Over haar eindexamenproject zegt
zij:
“My belief is that everyone has
something within that one can call anxiety or maybe fear of dying, fear of not
being understood or further, fear of not being able to do anything about it.
This project took its starting point in my ongoing interest in common solitude.
I am intrigued by this private state of
isolation and fixation and it has become an important and emphasized, issue in my work.”
De Oostenrijkse Magdalena Pilko
(1979) studeerde in Wenen en aan de Koninklijke Academie voor Beeldende
Kunsten.
Magdalena Pilko (c)
Over haar eindexamenwerk Adagio zegt
zij:
“Adagio stands in contrast to the ever
increasing amount of images and the speed with which we take them in. As the
photo is not shown in its entirety, viewers will all end up imagining a
different whole.”
Willem Popelier (1982) studeerde
fotografische vormgeving aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten.
Willem Popelier (c)
Zijn eindexamenproject vertelt het
verhaal van een ongewone tweeling Paul en Willem. Op vierjarige leeftijd
verlaat Paul het ouderlijk huis om bij pleegouders te gaan wonen. Willem blijft
bij de biologische ouders. Als de tweeling veertien jaar is, besluit ook Willem
bij de pleegouders te gaan wonen. In de media wordt regelmatig bericht over
tweelingen die gescheiden van elkaar zijn opgegroeid. Willem Popelier heeft
zo’n verhaal fotografisch uitgewerkt.
Bob Verbruggen (1980) deed zijn
eindexamen aan de Academie voor Kunst en Vormgeving St. Joost.
Bob Verbruggen (c)
Verbruggen speelt in zijn werk met
thema’s als schaamte, voyeurisme, beeldvorming, persoonlijke ruimte en de grens
tussen fictie en realiteit. Het werk kenmerkt zich door een onderzoekende
houding ten opzichten van het medium fotografie en de functie van het beeld.
Zijn zoektocht ontstaat vanuit zijn archief, hij maakt nieuw beeld en steelt
het van anderen.
Luciana
Caputo (1984) volgde haar opleiding aan de Academie Voor Kunst en Vormgeving
St. Joost.
Luciana Caputo (c)
Over haar eindexamenwerk zegt ze:
“Nonna con i suoi vicini is een
documentaire serie gemaakt op het platteland van Sicilië.
Mijn
foto´s vertellen een verhaal van vier vrouwen die aan de rand van het dorp
Castell Umberto leven....... Een van
deze vrouwen is mijn oma Maria, ze is negenentachtig jaar en net als de rest
van de vrouwen weduwe. Deze vrouwen leven naast elkaar, met elkaar maar
tegelijkertijd ook zonder elkaar.”
Wouter
Hooghiemstra (1980) volgde zijn opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in
Utrecht en was in 2007 gastcurator voor het Epson Fotofestival in Naarden.
Wouter Hooghiemstra (c)
Over zijn eindexamenproject zegt
hij:
“Je staat in de file en voor je rolt
een auto volgepakt met speakers, theaterlampen en geluidsapparatuur. Niks aan
de hand zou je zeggen. Doch niet alles is wat het lijkt te
zijn op het eerste gezicht. Zoals ze in wildwesterns een stadje suggereren zo
ook stak mijn verhuizing van zogenaamde apparatuur in elkaar. Onzichtbaar ging
ik met een camera en veel geduld op zoek naar de mens in zijn file.”
|