|
Terug naar dossier De eerste flexibele films op nitraatbasis dateren uit 1889. Van nitraatfilm is een aantal nadelen reeds lang bekend: het materiaal is vatbaar voor krullen en is zeer brandbaar. Daarnaast wordt het op de lange duur in toenemende mate chemisch instabiel. De snelheid van verval is afhankelijk van omgevingsfactoren, zoals de wisselwerking met verpakkingsmateriaal en de temperatuur en luchtvochtigheid.
Nitraatverval bij twee aan elkaar verkleefde negatieven | Collectie Instituut voor Militaire Geschiedenis KL
vijf stadia
Nitraatverval kent vijf stadia: achtereenvolgens treden verkleuring (bronskleurige vlekken) of verbleking, verkleving, aantasting van de emulsielaag, verweking en ten slotte verpulvering van de film op. Het proces gaat gepaard met een toenemende verspreiding van een onaangename geur (nitreuze damp) en het vrijkomen van brandbare gassen. Bij grote hoeveelheden nitraat ontstaat zelfs explosiegevaar (depots cinefilm). Alle nitraatfilm zal, vroeg of laat, ten onder gaan aan het proces van verval. Bijkomend probleem is dat het proces van definitief verval zich soms in een relatief kort tijdsbestek voltrekt.
tijdelijk koud
Het proces van verval kan worden uitgesteld door het materiaal tijdelijk koud te bewaren. Aangezien verval van nitraatfilm onherroepelijk is, kan als enige structurele oplossing het dupliceren van het beeld op een stabielere drager worden aangemerkt.
Terug naar dossier |
