Ed van der Elsken | Twee "professionele lichte meisjes" worden "uitgelaten" door hun madam, Marseille (14 juli 1981)
Ed van der Elsken | Zelfportret met Ata Kandó, Parijs (1953)
In het leven van Ed van der Elsken zijn drie periodes te onderscheiden. Deze hingen nauw samen met zijn respectievelijke echtgenotes en resulteerden in grensverleggende egodocumenten. De eerste periode betrof zijn verblijf in Parijs van 1950 tot 1955 waarin hij het leven deelde met de twaalf jaar oudere Hongaarse fotografe Ata Kandó. Zijn camera richtte hij in die jaren op een groep intellectuele 'hangjongeren' die hij in grofkorrelige zwart-wit foto's vastlegde. Hun gezamenlijke avonturen Meer »
In het leven van Ed van der Elsken zijn drie periodes te onderscheiden. Deze hingen nauw samen met zijn respectievelijke echtgenotes en resulteerden in grensverleggende egodocumenten. De eerste periode betrof zijn verblijf in Parijs van 1950 tot 1955 waarin hij het leven deelde met de twaalf jaar oudere Hongaarse fotografe Ata Kandó. Zijn camera richtte hij in die jaren op een groep intellectuele 'hangjongeren' die hij in grofkorrelige zwart-wit foto's vastlegde. Hun gezamenlijke avonturen vormden het onderwerp van de beeldroman ‘Een liefdesgeschiedenis in Saint-Germain-des Prés’ (1956), waarmee hij direct internationale bekendheid verwierf.
Na terugkeer in Amsterdam brak een periode van reizen aan, in 1957 te beginnen met een verblijf in Frans Equatoriaal Afrika dat resulteerde in het oogstrelende boek ‘Bagara’ (1958). In 1959-1960 maakte hij een wereldreis met zijn tweede echtgenote Gerda van der Veen. Omdat het geplande fotoboek ‘Sweet Life’ over deze wereldreis uiteindelijk tot 1966 op zich zou laten wachten, concentreerde Van der Elsken zich in de tussenliggende jaren vooral op het maken van films. Zijn gefilmde zelfportret ‘De verliefde camera’ werd in 1971 bekroond met de Staatsprijs voor Filmkunst, maar betekende tevens het einde van zijn tweede huwelijk.
Van 1971 tot zijn overlijden in 1990 woonde Ed van der Elsken met Anneke Hilhorst in Edam. In deze periode reisde hij verschillende malen naar Japan en publiceerde hij een aantal fotoboeken in kleur. Toen zich in 1988 een ongeneeslijke ziekte bij hem openbaarde nam hij afscheid van het leven en zijn publiek door de ontroerende film ‘Bye’ (1990).
Het leven van Ed van der Elsken draaide om de camera met zichzelf als middelpunt. Maar hij verschool zich er nooit achter, gebruikte de camera vooral om contact te leggen met zijn 'tegenspelers'. In de fotografie en de film brak hij vanaf de jaren vijftig met bestaande beeldconventies en ontwikkelde hij zich tot een van de meest vooraanstaande Nederlandse beeldmakers uit de tweede helft van de vorige eeuw. « Minder
